ประวัติศาสตร์ของโอกินะวะ
ยุคก่อนประวัติศาสตร์ (ยุคหินเก่า – ยุคกูซูกุ)

ทฤษฎีเกี่ยวกับต้นกำเนิดของชาวมินาโตงาวะที่เชื่อกันว่าอาศัยอยู่ในโอกินาว่าเมื่อ 22,000 ปีที่ผ่านมานั้นมีอยู่หลายทฤษฎี ทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่า ประเทศจีนนั้นเป็นต้นกำเนิดของคนกลุ่มนี้ ขณะที่ทฤษฎีอื่น ๆ สันนิษฐานว่า คนกลุ่มนี้มีต้นกำเนิดมาจากอินโดนีเซีย ออสเตรเลีย และภูมิภาคอื่น ๆ
วิถีชีวิตในสมัยนี้มีศูนย์กลางอยู่ที่การล่าสัตว์ การเก็บของป่า และการประมงในช่วงยุคที่เรียกว่าเนินเปลือกหอย (Shell Mound) ซึ่งยาวนานจนถึงราวศตวรรษที่ 10
ในช่วงยุคกูซูกุระหว่างศตวรรษที่ 12 และ 15 วิถีชีวิตของผู้คนได้เปลี่ยนแปลงสู่การเกษตรกรรม และสามารถเห็นได้จากสถานที่ทางประวัติศาสตร์ว่ามีประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงยุคนี้

ยุคซันซัง

ต่อมาในยุคกูซูกุ ความขัดแย้งเริ่มปะทุขึ้นในหมู่ผู้นำของแต่ละภูมิภาคในช่วงศตวรรษที่ 13 จนทำให้เกิดเขตอิทธิพลทางการเมืองขึ้นทั้งหมด 3 เขตพื้นที่ ได้แก่ โฮกูซัง ชูซัง และนันซัง ทั้งสามเขตพื้นที่นี้มีการค้าขายกับราชวงศ์หมิงของประเทศจีน และเปิดรับวัฒนธรรมที่หลากหลายจากดินแดนดังกล่าว
เขตพื้นที่ทั้งสามรวมตัวกันเป็นปึกแผ่นในปี 1429 โดยพระเจ้าโช ฮาชิ จนกลายเป็นอาณาจักรริวกิว ถือเป็นครั้งแรกที่มีการก่อตั้งระบอบการปกครองที่เป็นหนึ่งเดียวกันในริวกิว

ยุคการค้าเฟื่องฟู – การสละอำนาจของริวกิว

อาณาจักรริวกิวดำเนินการค้าขายอย่างแข็งขันกับญี่ปุ่นและจีน รวมถึงเกาะลูซอน (ปัจจุบันคือ ประเทศฟิลิปปินส์) และสยาม (ปัจจุบันคือ ประเทศไทย) ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และประเทศใกล้เคียงอื่น ๆ อีกทั้งยังเป็นที่รู้จักในหมู่ชาวยุโรปในชื่อที่เรียกว่า เลกิโอส (Lequios) หรือโกเรสุ (Goresu)
ความพยายามในการเลี้ยงรับรองทูตสัมพันธไมตรีของจักรพรรดิจีนที่ส่งมาในแต่ละครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงกษัตริย์ของริวกิว ทำให้วัฒนธรรมอันเป็นเอกลักษณ์ของอาณาจักรริวกิว ซึ่งรวมถึงศิลปะการแสดง งานฝีมือ และอาหาร จึงได้รับการปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้นไปด้วย

อย่างไรก็ตาม ในปี 1591 การรุกรานของแคว้นซัตสึมะ (ปัจจุบันคือ จังหวัดคาโงชิมะ) ได้เริ่มต้นขึ้น และอาณาจักรริวกิวก็ได้ตกอยู่ในการควบคุมของแคว้นซัตสึมะในปี 1606 แม้ในขณะที่ริวกิวยินยอมไปเยือนเอโดะตามพิธีกรรมแสดงตัวเป็นส่วนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น แต่ยังคงการค้าขายในฐานะเมืองขึ้นกับประเทศจีนอยู่ จนกระทั่งในปี 1875 ช่วงยุคเมจิ อาณาจักรริวกิวก็ถูกทำให้ล่มสลายลง และต่อมาไม่นานก็ถูกสั่งให้ยกเลิกความสัมพันธ์ในฐานะเมืองขึ้นกับราชวงศ์ชิงเพื่อปฏิบัติตามระบบทางการเมืองของประเทศญี่ปุ่น จากนั้นจึงได้รับการก่อตั้งขึ้นเป็นจังหวัดโอกินาว่า

ยุคก่อนสงคราม – สงครามโลกครั้งที่ 2

หลังจากก่อตั้งจังหวัดโอกินาว่าขึ้นในปี 1879 รัฐบาลกลางของญี่ปุ่นได้แต่งตั้งให้นาโอโยชิ นาเบชิมะ ขึ้นเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดคนแรก ในช่วงสมัยนั้น โอกินาว่าได้ผ่านการปรับปรุงให้มีความเป็นสมัยใหม่ แต่การสู้รบบนบกอย่างดุเดือดที่ปะทุขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้ประชาชนทั่วไปต้องเข้ามามีส่วนร่วม และก่อให้เกิดความเสียหายอย่างร้ายแรงทั้งในแง่ชีวิตมนุษย์และวัฒนธรรม

ยุคหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 – ปัจจุบัน

ในปี 1945 ในขณะที่สงครามโลกครั้งที่ 2 ใกล้ถึงจุดสิ้นสุด โอกินาว่าตกอยู่ภายใต้การปกครองของสหรัฐอเมริกา โอกินาว่าได้เดินผ่านประวัติศาสตร์ที่ต่างจากดินแดนส่วนใหญ่ของญี่ปุ่นอย่างสิ้นเชิงเนื่องจากอิทธิพลอันหนักอึ้งของสหรัฐอเมริกา และจนกระทั่งได้หวนคืนสู่ญี่ปุ่นในวันที่ 15 พฤษภาคม 1972

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา การประชุม G8 (คิวชู-โอกินาว่า) ในปี 2000 และการจัดงานระหว่างประเทศอื่น ๆ ก็ได้ถูกจัดขึ้น สถานที่ในกูซูกุและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องของอาณาจักรริวกิวได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมโดยองค์การยูเนสโกในปี 2000 และในปัจจุบันโอกินาว่าได้รับการยอมรับอย่างสูงว่าเป็นแหล่งรีสอร์ตชั้นยอดของญี่ปุ่น ซึ่งไม่เพียงนักท่องเที่ยวในประเทศเท่านั้น แต่ยังรวมถึงนักท่องเที่ยวจากต่างชาติอีกด้วย